dzielnie


dzielnie
dzielnie {{/stl_13}}{{stl_8}}przysł., dzielnieej {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'nie ulegając tchórzostwu, nie bojąc się; odważnie, walecznie, bohatersko, bitnie': {{/stl_7}}{{stl_10}}Dzielnie bić się, atakować, bronić się, spisać się. Dzielnie pokonać wroga. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'nie poddając się słabościom, nie wahając się, nie załamując się; zaradnie, umiejętnie': {{/stl_7}}{{stl_10}}Dzielnie sobie radził z obowiązkami samotnego ojca. Dzielnie odpierała słowa krytyki. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}3. {{/stl_12}}{{stl_7}}'wykazując dużą sprawność fizyczną; sprawnie, zwinnie': {{/stl_7}}{{stl_10}}Dzielnie władał szablą. Dzielnie trzymać się na koniu. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • dzielnie — dzielnieej 1. «odważnie, bohatersko, walecznie, bitnie» Dzielnie spisywał się na polu bitwy. Dzielnie walczyć, bronić się, odpierać atak. 2. «zaradnie, energicznie, sprawnie, umiejętnie, dobrze» Dzielnie dawała sobie radę z prowadzeniem domu.… …   Słownik języka polskiego

  • bronić — ndk VIa, bronićnię, bronićnisz, broń, bronićnił, bronićniony 1. «odpierać atak, napaść, ochraniać czynnie, zwykle z bronią w ręku» Bronić mężnie, zaciekle, zajadle, z narażeniem życia. Bronić kogoś własną piersią. Bronić fortecy, miasta, kraju,… …   Słownik języka polskiego

  • wystawić — 1. Wystawić kogoś na pośmiewisko, na drwiny itp. «narazić kogoś na jakieś nieprzyjemności, na to, żeby się z niego śmiano»: – Ja mam się zamknąć? – tłuścioch w spódnicy spurpurowiał. – Pan, pan... obraża mnie i wystawia na pośmiewisko. R.… …   Słownik frazeologiczny

  • wystawiać — 1. Wystawić kogoś na pośmiewisko, na drwiny itp. «narazić kogoś na jakieś nieprzyjemności, na to, żeby się z niego śmiano»: – Ja mam się zamknąć? – tłuścioch w spódnicy spurpurowiał. – Pan, pan... obraża mnie i wystawia na pośmiewisko. R.… …   Słownik frazeologiczny

  • bohaterski — bohaterskiscy «właściwy bohaterowi; bardzo waleczny, dzielny, mężny, ofiarny» Bohaterscy żołnierze. Bohaterski czyn. Zginąć bohaterską śmiercią. ∆ Bohaterski tenor «bardzo silny głos tenorowy; śpiewak o takim głosie» ∆ lit. Wiersz bohaterski… …   Słownik języka polskiego

  • bohatersko — «jak bohater; dzielnie, odważnie, po bohatersku» Zginąć bohatersko. Zachować się bohatersko. Bohatersko wytrzymać ból …   Słownik języka polskiego

  • chłop — m IV, DB. a, C. u, Ms. chłoppie; lm DB. ów 1. lm M. ci i «drobny rolnik, najczęściej prowadzący samodzielną gospodarkę» Chłop małorolny. Chłopi pańszczyźniani. Chłop spółdzielca. Uwłaszczenie chłopów. Rządy robotników i chłopów. Ch …   Słownik języka polskiego

  • odgryźć — dk XI, odgryźćgryzę, odgryźćgryziesz, odgryźćgryź, odgryźćgryzł, odgryźćgryzła, odgryźćgryźli, odgryźćgryziony, odgryźćgryzłszy odgryzać ndk I, odgryźćam, odgryźćasz, odgryźćają, odgryźćaj, odgryźćał, odgryźćany «odciąć coś zębami; gryząc… …   Słownik języka polskiego

  • odważnie — odważnieej «z odwagą, śmiało, mężnie, dzielnie» Wypowiadać odważnie swoje zdanie. Odważnie nacierać na nieprzyjaciela …   Słownik języka polskiego

  • począć — dk Xc, pocznę, poczniesz, pocznij, począł, poczęła, poczęli, poczęty poczynać ndk I, począćam, począćasz, począćają, począćaj, począćał, począćany 1. książk. «zacząć, rozpocząć» Począł padać deszcz. Począł zbierać się do wyjścia. Ogień, wiatr… …   Słownik języka polskiego